روش جذب ، استفاده از برخی از توانایی جذب مواد از قبیل کربن فعال ، ژل سیلیس ، سیئول مولکولی زئولیت ، آلومینای فعال شده با مواد متخلخل جذب اجزای مضر برای رسیدن به هدف از بین بردن آلودگی های مضر است. از مواد ریز و درشت Mesoporous به طور گسترده ای در فرآیندهای جذب استفاده می شود. از مزایای روش جذب می توان به راندمان بالای حذف ، مصرف کم انرژی ، فرآیند بالغ و بازیابی حلال پس از دفع اشاره کرد. ضرر این است که تجهیزات بسیار زیاد هستند ، روند پیچیده است ، هزینه عملیات پس از سرمایه گذاری زیاد است و آلودگی ثانویه وجود دارد. هنگامی که ذرات کلوئیدی یا ناخالصی های دیگری در گاز اگزوز وجود دارد ، جاذب به راحتی مسموم می شود.
تأثیر جذب روش جذب به طور عمده به ماهیت جاذب ، گونه های آلاینده در فاز گاز و شرایط فرآیند سیستم جذب (مانند دمای کار ، رطوبت و سایر عوامل) بستگی دارد ، بنابراین مشکل اصلی روش جذب در انتخاب قرار دارد. جاذب. جاذب باید دارای ساختار منفذی متراکم ، سطح بزرگ داخلی ، عملکرد خوب جذب ، خواص شیمیایی پایدار ، مقاومت در برابر اسید و قلیایی ، مقاومت در برابر آب ، دما و مقاومت در برابر فشار بالا ، شکستن آسان ، مقاومت در برابر هوا نیست. جاذبهایی که معمولاً مورد استفاده قرار می گیرند کربن فعال شده (گرانول و فیبری) هستند ، فعال آلومینا ated ، ژل سیلیکا ، مصنوعی زئولیت و غیره
