در حال حاضر، در فرآیند تصفیه گاز طبیعی، جاذب های رایج مورد استفاده شامل سیلیکاژل، آلومینا فعال، بوکسیت فعال، غربال های مولکولی و غیره می باشد. کربن فعال قابلیت کم آبی کمی دارد و عمدتاً برای بازیابی هیدروکربن های مایع از گاز طبیعی استفاده می شود.
جزء اصلی آن اکسید آلومینیوم متخلخل و آمورف است و حاوی مقادیر کمی از سایر ترکیبات فلزی است. آلومینا فعال یک جاذب قطبی است که در برابر بیشتر گازها و بخارات پایدار است. این یک ذره جامد غیر سمی است که با غوطه ور شدن در آب یا مایع نرم نمی شود، متورم نمی شود و نمی شکند. این توانایی قدرتمندی برای مقاومت در برابر ضربه و سایش قدرتمند دارد. معمولاً برای آبگیری و خشک کردن محصولات گاز، نفت و پتروشیمی استفاده می شود. نقطه شبنم گاز آلومینا فعال پس از خشک شدن می تواند تا -73 درجه باشد. پس از بازیافت آلومینا فعال، خواص آن کمی تغییر می کند.
این یک ذره پلیمری سیلیسیک اسید زنجیره ای و شبکه مانند سخت آمورف است که یک جاذب قطبی آبدوست است. فرمول مولکولی سیلیکاژل SiO2·nH2O و قطر منافذ آن 2-20 نانومتر است. ژل سیلیکا گزینش پذیری آشکاری برای مولکول های قطبی و هیدروکربن های غیر اشباع دارد، بنابراین می توان آن را با گاز طبیعی کم آب کرد.
این یک سیلیکات طبیعی یا مصنوعی از نوع زئولیت است. غربال های مولکولی طبیعی را زئولیت نیز می نامند، در حالی که الک های مصنوعی را بیشتر غربال های مولکولی می نامند.
خواص فیزیکی غربال های مولکولی به ترکیب شیمیایی و ساختار کریستالی آنها بستگی دارد. کانال های زیادی با قطر منافذ یکنواخت و سوراخ های منظمی در ساختار غربال های مولکولی وجود دارد. این منافذ نه تنها سطح ویژه بزرگی را فراهم می کنند، بلکه فقط به مولکول هایی با قطر کوچکتر از اندازه منافذ اجازه ورود می دهند، در حالی که مولکول های بزرگتر از اندازه منافذ نمی توانند وارد شوند و الک مولکولی را برای جذب مولکول ها بسیار انتخابی می کند.
الک های مولکولی را می توان با توجه به اندازه منافذ و نسبت مواد SiO2 به Al2O3 در غربال مولکولی به مدل های مختلفی تقسیم کرد. غربال مولکولی نوع X می تواند تمام مولکول هایی را که می توانند توسط غربال مولکولی نوع A جذب شوند، جذب کرده و ظرفیت رطوبت کمی بالاتری دارد.
